اما قرارمان پای کدام نارنج حافظیه

من چه گوارا باشم و تو ژاندارک

گور پدر هرچه آزادی

تو ابروهات را تاتو کن

من موهام را به شکل رنگین کمان رنگ می کنم

تا باران ببارد

بعد کلمه می بارد روی سردی صورتمان و پله ها را بالا و پایین می رویم

شراب ترس خورده می شویم

 باد عصرگاهی می وزد

و تو که باید لای نارنج ها به آتشت بکشم

 تا از میانه ات ققنوسی زاده شود

ژاندارک من!

بخند !

خنده ات را...

*هاشم کرونی