بارووووون

می خواهم به روز کنم آن هم با کاری قدیمی  با پس زمینه ی زلزله. به هر حال هر کاری حال و هوای خود را دارد ...

شکوفه های روسري هم باز نمی شود زير اين آوار
حالا همه ی زن ها می دانند
حتا اين کوه که سال هاست بالای شهر خوابيده
که زمين ويار بدی داشته و
خانه های بخت برگشته را بالا آورده
زير اين خاک ها
بی که باران بيايد
سياهی يک جفت چشم
از کاسه ی زمين زده بيرون
تا پرت حواس دختری شود
که گل های روسري ش شکوفه نمي دهند
يک جفت چشم
که همه ی دختر مدرسه ای ها به سياهی اش انشا می نوشتند ...

چندی پیش محمد رضا شالبافان را در حاشیه ی جشنواره ی شعر امام رضا " علیه سلام " در شیراز دیدم . یک ساعتی در تالار حافظ شیراز بودم و نیم ساعت از آن را به قدم زدن با شالبافان و گپ و گفتی بدون آمادگی اختصاص دادیم . آنچه در ادامه می خوانید حاصل همان گفتگوست که در روزنامه ی قدس امروز ۶ دی ماه منتشر شده است. هر چند به سبب عدم آمادگی قبلی حرفهایم جامع نیست اما می تواند مدخل خوبی برای بحثی در ادامه ی مباحث مطرح شده پیرامون غزل امروز باشد. همراه هم باشیم...

***

آقاي كروني، جريان شعر در سالهاي اخير درگير دگرگوني هايي شد كه يكي از آنها، اتفاقهايي بود كه در غزل رخ داد. در اين باره بگوييد...

اجازه بدهيد بي پروا بگويم. من فكر مي كنم متأسفانه نسل جوان غزلسراي ما، نسل تنبل و تن پروري است. در عرصه شعر كه از دانستن واهمه دارد و حاضر نيست در اين عرصه طلبه باشد و چون اهل دانستن نيست، بيشتر به راحت الحلقوم ها روي خوش نشان
مي دهد. اين جاست كه مباحث سطحي و سانتيمانتال اين شاعران را بيشتر جذب مي كند. اصلاً نمي خواهم وارد بحث قديمي زني كنار قطار، زني كنار خيابان. دو نيمكت، دو صندلي، يك چاي و... بشوم، زيرا تمام دوستاني كه به طور جدي مشغول كار كردن هستند با اين مقوله ها و سطحي بودنشان آشنا هستند، اما متأسفانه جوانان، بيشتر خود را سرگرم اين مسايل مي كنند. علت اين مسأله هم آن است كه بسياري از اين دوستان، شعر، دغدغه اصلي شان نيست. مسأله ديگر، جشنواره ها و كنگره ها هستند.
شعرهاي كنگره اي و جشنواره اي دارد بد بلايي بر سر شعر معاصر و جوان ما مي آورد. داوران اين كنگره ها در كشور بسيار محدودند. يعني در جناح شعر متعهد، ما شاهد كمتر از ده نفر با حدود سه يا دو نگاه در داوري هستيم و در آن سو تعداد، باز هم محدودتر است و عده اي شخصاً به داوري به عنوان يك فعاليت مي نگرند و نگاه ايشان نيز كاملاً مشخص است. شاعران جوان ما نيز به علت مشكلات مالي، با شناخت دقيق ذهنيت داوران چنان شعر مي گويند كه ايشان بپسندند. اين هم يك واقعيت است كه داوران هرگز آثاري را حايز مقام نمي دانند كه از اشعار خودشان فرا روي كرده باشد. چون انتخاب آنها به معناي قبول كردن پايان خودشان است. اما درباره قسمت دوم سؤالتان بايد بگويم، اين گونه نيست كه دغدغه من از غزل منفك شده باشد. بله! دغدغه سرايش من شعر سپيد است، ولي جريانهاي غزل را پيگيري مي كنم و دوست دارم، چون چند سال از عمرم را در شعر كلاسيك و غزل سپري و تلاش كرده ام هميشه سهمي در مباحث تئوريك غزل داشته باشم.