درخواب های من

نه سقفی است/ نه سقاخانه ای

تنها زنی است

با چادر گل گلی

که همیشه با من قهر است

زنی که چشمهاش

طعم سرمه می دهد

و گرفتگی صدای این شعر

از آن است

دستهاش

بوی ظرف و

لباسهاش

طعم آغوش خالی می دهد

من همیشه در بیداری خواب می بینم

در خوابهام

نه درخت می روید

نه بلبل می خواند

تنها دو عنکبوت سیاه

شیره شعرهام را

می مکند

و زنم

دائماً نگران است

چرا شوهرش لاغر شده

"من خوابم

لطفاً

بیدارم نکن"

*هاشم کرونی